در مدح بالاترین

بعضی از دوستان، خواسته یا ناخواسته خودنویس را با بالاترین مقایسه می‌کنند. کارکرد این دو کاملا متفاوت است. هفته پیش با مهدی یحیی‌نژاد در همین باره حرف زدم و این گفتگو را به شکل پادکست روی خودنویس گذاشتم. اما وقتی یک از همراهان خودنویس در مطلبی خواست که «خودنویس را تبدیل به بالاترین نکنیم»، خیال نمی‌کردم این نگاه فردی او، تبدیل به سوتفاهمی میان خوانندگان و دنبال‌کنندگان دو سایت شود. اساس کار در خودنویس، تولید محتوا و انتشار محتوای شهروندروزنامه‌نگاری است. در اینجا، بر اساس رای اعضا، مطلبی حذف یا اضافه یا روی صفحه اول نمی‌آید. هدف این نبوده و نخواهد بود. اما نکته مثبت بالاترین همین است که بر اساس نظر جمعی، می‌توان دریافت که سلیقه تعداد زیادی از فعالان و کاربران آنلاین چیست. می‌توان فهمید چه مساله‌ای برای خوانندگان مهم‌تر بوده، دغدغه مردم چیست... تفسیر بعضی از دوستان برایم جالب بود. اینکه خیال کنید خودنویس یک سایت وابسته به جنبش سبز است یا مخالف جنبش، باید یادآوری کنم که هر کسی تا زمانی که در چارچوب شهروند روزنامه‌نگاری با هر نگاهی بنویسد، قدمش روی چشم ماست. مطالب متعددی بوده از نویسندگان محترمی که ممکن بود اندکی اهانت آمیز باشد یا اتهام‌هایی وارد می‌کرد که قابل اثبات نبود و از خالقان نوشته‌ها خواسته شده یا مطلب را از نو بنویسند یا اصلاح‌شان کنند.

گاهی هم پاراگرافی یا خطی از مطلبی حذف شده که باز هم به دلیل حساسیت‌های ما بوده است. از آن گذشته، مطالبی هم داشته‌ایم که ممکن بود توسط دبیری از دبیران خودنویس اجازه نشر یافته اما به دلیل ایرادهایی حذف شده باشد، از جمله نوشته‌ای بر اساس یک عکس از آقای لاجوردی که در کنار کسی بود شبیه ابراهیم نبوی. من بعد از بازگشت از سفر، متوجه انتشار آن مطلب شدم و برش داشتم. چرا؟ چون می‌دانستم عکس ابراهیم نبوی نیست و قضاوتی که بر اساس آن عکس باشد، کاملا خطا است.

ما در طول یک ماه و نیم بیش از ۱۱۰۰ مطلب و طرح و خبر منتشر شده داشته‌ایم. بیش از ۱۰۰ مطلب هم منتشر نشده و حذف‌شان کرده‌ایم. دلایل؟ تکرای بودن، نامربوط بودن، متهم کردن افراد بدون امکان گرفتن پاسخ طرف مقابل، دور بودن از استانداردهای حداقلی این مطالب.

بیش از یک میلیون و سیصدهزار دفعه مشاهده شده‌اند. بیش از ۲۸۰۰ کامنت منتشر شده و حدود ۵۰۰ کامنت حذف شده داشته‌ایم. اکثر کامنت‌های حذف شده، تکراری بوده‌اند. تعدادی هم حاوی اهانت به نویسنده بوده است.

یکی از نکات مورد تاکید من، برقراری ارتباط با طرفین ماجراست. مثلا برای بررسی خبر مربوط به کناره‌گیری سفیر ایران در ژاپن، خودم به سفارت ایران در توکیو زنگ زدم و با چند نفر حرف زدم. یا بعد از مطلب انتقادی امید حبیبی‌نیا در باره نوشتار مسعود بهنود، به بهنود که استاد من هم هست نامه نوشتم و به او گفتم که اگر پاسخی می‌خواهد به مطلب حبیبی‌نیا بدهد، از انتشارش استقبال می‌کنم.

دوستان مختلفی با نگاه‌های متفاوت در خودنویس می‌نویسند. اکبر گنجی مطلبی می‌فرستد، مهدی سحرخیز لینک ویدیو می‌فرستد، علیرضا رضایی طنزهای تند و تیزش را می‌نویسد، بسیجی بسیجی دوست و سلمان را داریم...شاید بعضی دوستان عاشق داستان‌های توطئه‌آمیز خیال می‌کنند که این جمع مامور است بلایی سر جنبش سبز یا سر کیهان یا سر این و آن بیاورد. اشتباه همین است. خودنویس فقط و فقط یک پایگاه برای انتشار محتوای شهروند روزنامه‌نگاری است. نه بیش، نه کم.

شاید در میان سایت‌های موجود، هیچ‌یک به اندازه بالاترین به ما کمک نکرده است.

 اما باز هم تاکید می‌کنم، ما نه تنها نمی‌خواهیم بالاترین بشویم، نمی‌توانیم چنین کاری هم بکنیم!

بالاترین یکی از بهترین پایگاه‌های دسترسی به اطلاعات برای علاقه‌مندان فارسی زبان است. خود من ساعت‌ها در بالاترین موج سواری می‌کنم. عضوش هستم، خبرهای مختلف را بالا و پایین می‌کنم...کامنت‌ها را می‌خوانم، حتی آنها که به من بد و بیراه گفته‌اند را.

بالاترین، یکی مهم‌ترین پدیده‌های آنلاین سال‌های اخیر است و وظیفه همه ما، کمک به روان‌تر شدن کارش است. خودنویس، یک طفل نو پا است. نه جهت‌گیری دارد، و نه می‌خواهد داشته باشد. جهت‌گیری کلی نوشته‌هایش بر اساس آمار مطالب رسیده و محتوای منتشر شده تعیین می‌شود. ما پله-پله پیش می‌رویم. همه مطالب را پیش از انتشار می‌خوانیم. حتی اگر از خطایی غافل بمانیم، اعضا گوشزد می‌کنند و سعی می‌کنیم درستش کنیم.

اما هیچ مطلبی را به این خاطر که طرفدار این و آن است یا مخالف آن و این، حذف نمی‌شود.

سعی ما هم این است که سرعت انتٰشار مطالب را بالا ببریم. اگر مطالب کوتاه‌تر باشند، کار ما راحت‌تر می‌شود!

-----

خواهش بزرگ: در خودنویس، از سایت‌های دیگر، کپی پیست نکنید! مطلب خودتان را دوست داریم! شما می‌توانید!

Subscribe to comments feed نظرات (7 نوشته شد):