اصلاحات؟

من نمی‌توانم باور کنم چطور می‌توان اصلاحات را در وجود کسانی جستجو کرد که سازش بر سر منافع حکومتی را بر خواست مردم ارجح می‌دانند. شما ممکن است طرفدار هر کسی باشید. ممکن است مطمئن باشید که اگر میرحسین امروز رئیس جمهوری بود، خوشبخت خوشبخت بودید. ممکن است خیال کنید، اگر در سال ۱۳۸۴، به جای احمدی‌نژاد، قالیباف بالا می‌آمد، امروز وضع‌مان خیلی بهتر بود... من البته حق دارم با شما مخالف باشم. مخالفت، حق من است. مخالفت نیز حق شماست. کسی شما را مجبور نمی‌کند تابع یک دیدگاه باشید. مگر باید گمان کنیم تحت «ولایت» بودن این یا آن سیاستمدار، همه مشکلات را حل می‌کند؟ آیا پیروی کورکورانه از این یا آن نشانه رشد ماست؟ ما در دوران شبکه‌های اجتماعی آنلاین نفس می‌کشیم. در این شبکه‌ها، می‌توان دید خواست گروه‌های مختلف چیست، بحث کرد، ایراد گرفت، قهر کرد...اما آدم حس می‌کند جزو گروه بزرگی است که نگاهی عمیق‌تر به مسائل دارد. دردمند است. به دنبال راه حل است. طبیعتا سیاستمداران علاوه بر حضور خود، حقوق‌بگیران خود را نیز در این شبکه‌ها فعال می‌کنند. چه ایرادی دارد؟

امروز با یکی از '۵ تن آل عطا' حرف می‌زدم. شاکی بود از کاریکاتورم...می‌گفت مرد حسابی! چرا ماجرا را نپرسیدی؟ گفتم می‌خواستم حالت را بگیرم! چرا پشت سر کسانی رفتی که دارند همان تعاریف عقب افتاده را دوباره با پوششی شیرین به خوردمان می‌دهند؟ بحث شیرینی بود...ولی با وجود اختلاف نگاه، خیلی راحت با هم حرف زدیم، خیلی راحت از هم انتقاد کردیم، به کسی هم بر نخورد. آیا شما می‌توانید تحمل کنید از رهبرتان یا فرد مورد علاقه‌تان انتقاد شود و با انتقاد کننده خیلی ساده، بدون اینکه تحت تاثیر کسی باشید حرف بزنید؟

تعارف ندارد. ما ملتی در حال تکامل هستیم. می‌خواهیم زود نتیجه‌گیری کنیم. می‌خواهیم روی هر چیزی برچسب بچسبانیم. می‌خواهیم هر کسی با ما نیست را محکوم به شکست کنیم یا عامل شکست خودمان بدانیم...

آیا از خودمان پرسیده‌ایم که علت شکست‌های پی‌در پی اصلاح‌طلبان چیست؟ چرا هر دفعه ضربه‌هایی که می‌خورند بر تجربه‌شان نمی‌افزاید؟ چرا زخم‌ها التیام نمی‌یابد؟

داشتم به این فکر می‌کردم که بالاخره آیا از دل این شبکه‌های جوان، رهبرانی بیرون می‌آیند که قدیمی‌ترهای مصلحت‌اندیش محافظه‌کار را عقب بزنند؟

وقتی در اواخر دهه هفتاد، بحث عبور از خاتمی مطرح شد، دوستان تحمل‌شان را از دست دادند...مگر می‌شود از خاتمی هم عبور کرد؟ چرا نمی‌توان عبور کرد؟ مگر مجبور کردن رئیس دولتی که نامش دولت «اصلاحات» است، به کار کردن بهتر متناسب با نیازهای جامعه جوان ایرانی، ایرادی دارد؟ وقتی رئیس این دولت نمی‌تواند از پس ماموران اطلاعاتی برآید، نمی‌تواند مشکل کوی دانشگاه را حل کند، نمی‌تواند از حقوق رای دهندگان در مجلس ششم دفاع کند،  و در مقابل رهبری همیشه کوتاه می‌آید، آیا باید در او ترمز کرد و متناسب با ضعف‌های او جامعه را تعریف کرد؟

انسان‌ها مختارند. شما می‌توانید به رهبران‌تان فشار بیاورید که متناسب با نیازهای شما پیش بروند، و می‌توانید نیازهای‌تان را سرکوب کنید تا این رهبران خودشان را به حداقل‌های مورد نیاز ۱۰ سال پیش شما برسانند.

من طرفدار اختیارم! هیچ ایرادی ندارد که اکثریتی طرفدار از میان رفتن جنبشی بشوند که من عاشقانه دنبالش می‌کنم. اگر این اکثریت، آینده خود را در دست گروهی می‌بیند که سازش توی خون‌شان است، بعد هم هزار و یک توجیه می‌کنند تا از تک و تا نیافتند، خب چرا من باید آینده‌ام را تابع رهبرانی کنم که به نظر من به درد ۵۰ سال پیش مملکت من هم نمی‌خورند؟

اما مرور مطالب مستقل در شبکه‌های اجتماعی، به من نشان می‌دهد که روز به روز، جمعیت کسانی که تحت تاثیر قرار نمی‌گیرند بیشتر و بیشتر می‌شود.

به نظر من، اصلاحات زمانی شکل می‌گیرد که استقلال فکری شکل بگیرد. زمانی که تابع "مراجع" کت و شلواری یا "دین‌گرایان قدرت‌طلب" قرار نگیریم.

من در به در دنبال چنین اصلاحاتی هستم...شما آدرسش را دارید؟

Subscribe to comments feed نظرات (16 نوشته شد):