پادکست‌های ما

ما در خودنویس، از روز اول به فکر راه‌ انداختن بخش پادکست بوده‌ایم، اما به خاطر هزار و یک کار همزمان، مجبور شدیم فاز به فاز جلو برویم. در فاز اول، چند نفر از همکاران پادکست‌های خود را برای سایت تولید کردند که می‌توانید در این بخش گوش‌شان دهید. اما دیروز که با یکی از نیروهای سابق امنیتی گفتگو می‌کردم، به این نتیجه رسیدم که غافل ماندن از این بخش بیشتر از این جایز نیست. الان گفتگوی ۱۵ دقیقه‌ای با سردار سید رضا حسینی مدحی را بدون ادیت اضافه حاضر کرده‌ام که باید قاعدتا تا آخر شب روی سایت بیاید، و اگر بخت با من یار باشد، گفتگوهای این بخش را جدی‌تر پی خواهم گرفت تا این رسانه شهروند روزنامه‌نگاری فعال‌تر بشود. یکی از راه‌هایی که می‌توانید با افراد گفتگو کنید، استفاده از «اسکایپ» و سیستم ضبط آن است. اگر فرد مورد نظرتان نیز مجهز به کامپیوتری باشد که اسکایپ رویش هست، مشکل‌تان کاملا حل است! کیفیت صدا آنقدر خوب خواهد بود که شنونده خیلی واضح می‌تواند حتی صدای تق و توق انگشت طرف مقابل روی کی‌برد را بشنود.

تجربه رادیوی شخصی

نمی‌دانم فیلم جدید جیمز کامرون را دیده‌اید یا نه؟ در این فیلم، یک تفنگدار دریایی سابق آمریکا که از دو پا در جنگ فلج شده، به سیاره «پاندورا» رفته تا عملا هدایت یک موجود شبیه‌سازی شده که شبیه ساکنین همان سیاره است را از راه دور کنترل کند. کاری که هر روز باید انجام دهد، ثبت و ضبط خاطرات روزانه‌اش است.

روزگاری که وبلاگ‌نویسی را آغاز کرده بودم، مثل خیلی‌های دیگر، برای همین کار بود. که در آینده فراموش نکنم چه کارهایی کرده‌ام و به چه چیزهایی اندیشیده‌ام. گمان کنم بسیاری از همراهان خودنویس هم می‌توانند ساختن پادکست را تجربه کنند، و برنامه‌هایی بسازند که صدا همراه با متن باشد. یعنی وقتی در خودنویس عملا لینک‌های خودشان را داشته باشند، می‌توانند پادکست‌های تولید شده را نیز آپلود کنند و خوانندگان برنامه‌های تولیدی‌ این دوستان را بشوند.

می‌دانم که این کار خیلی حال و حوصله می‌خواهد. یک ماه پیش که لندن بودم، از مسعود بهنود پرسیدم که چرا درست کردن پادکست را متوقف کرده؟ او یکی از نخستین کسانی بود که در وبلاگش، پادکست‌هایش را هم می‌گذاشت. گفت دنبال کردن ماجرا اندکی سخت است. پیگیری این کار، وقت زیادی می‌طلبد.

به نظرم هر کدام از ما می‌توانیم رادیوی فردی خودمان را داشته باشیم. اگر مجموع این برنامه‌های فردی آنقدر زیاد باشد که بشود کنار هم چیدشان، می‌توانیم برنامه‌های روزانه هم بسازیم. اینطوری عملا «رادیو خودنویس» خواهیم داشت. مثلا چه اشکالی دارد سارا زرتشت، تحلیل سیاسی خود را به شکل رادیویی هم تولید کند؟ چرا مهران در باره کارتون‌هایی که کشیده گپ نزند؟ چرا پرویز جاهد درباره فیلم‌های جدید پادکست نسازد؟ چرا نباید صدای امید حبیبی‌نیا که بلد از صدای همه را در بیاورد را بشنویم؟

البته در هفته‌های آینده با همراهی «رادیو کوچه» کارهایی خواهیم کرد که عملا با دوستان بیشتری در ارتباط باشیم.

منتظر خواندن و «شنیدن» پیشنهادهای شما هستم!

Subscribe to comments feed نظرات (4 نوشته شد):