آشکار بود، رسمی شد

سرانجام گزارش کمیته ی تحقیق کهریزک ، به صحن ِ علنی ِ مجلس، خوانده  آمد و مقصر بودن ِ  سعید ِ  مرتضوی  رسماً اعلام شد.  خوانده شدن ِ این گزارش، با جنجال‌های ِ خبری ، تحلیل های سیاسی  و واکنش‌های  فراوانی همراه شده  و اغلب ِ  تحلیل‌گران این کار را نشانه‌های ِ تغییر رفتار سیاسی در بعضی از ارکان ِ نظام دانستند و آن را ناشی از برد ِ  میانه روهای ِ  مجلس  در مقابل ِ تندروها  خواندند.

 اما بهانه‌ی اصلی  برای ذکر این موضوع‌، مطلقاً سیاسی نیست! بلکه پرداختی  به مغز ِ گزارش و خبر  اصلی ِ مندرج در آن است.  یعنی خبر ِ مقصر بودن ِ سعید ِ مرتضوی. خبری که  آنچنان قابل ِ پیش بینی و بر سر زبان ها بود، که انتشار آن در نزدِ افکارِ  عمومی  چنگی به دل نزد و حتی  روزنامه نگاران  هم، از مقصر خواندن ِ  سلاخ مطبوعات  چندان خوشحال نشدند که بایستی.

 در بسیاری از كتاب‌های روزنامه نگاری برای شناخت ِ خبر، این مثال  مشهور آمده است که: «اگر فردی سگی را گاز بگیرد، خبر است، اما برعكس اگر سگی فردی را گاز بگیرد، خبر نیست» .یعنی ارزش  یک خبر  تابعی از ذهنیت های ِ رایج ِ   جامعه‌ای است،  که خبر در آن منتشر می‌شود و  محتوای ِ اصلی خبر تحت ِ تاثیر شرایط ِ روانی و اجتماعی  جامعه،  می‌تواند  با ارزش، کم ارزش و حتی فاقد  ارزش خبری  باشد.  به عبارتی دیگر برجسته بودن و غیر عادی بودن ِ یک خبر به ترکیب ِ مخاطبان ِ آن بستگی دارد و بر سر زبان بودن ِ یک موضوع، می‌تواند از اهمیت ِ خبری آن بکاهد .

 باری ، کم ارزش بودن ِ خبر ِ  «مقصر شناخته شدن ِ قاضی مرتضوی»  حاوی یک هشدار ِ  مهم و یک پیام مفید  جامعه شناختی،  برای حاکمان است . یعنی:

 جامعه‌ای که در شعور جمعی ِ خود، بارها قاضی مرتضوی را «مقصر» شناخته است، طبیعی است که  با شنیدن این خبر،  جا نمی خورد و دیگر!  چندان  هم خوشحال نمی شود.  حاکمان اگر می‌خواهند خبر برجسته و  قابل توجهی را به  مخاطبان خود اعلام کنند، بهتر است هر چه سریعتر، اخبار محاکمه و مجازات، مقصران ِ اصلی را مخابره کنند، شاید آبی بر آتشی ریخته شود.

Subscribe to comments feed نظرات (0 نوشته شد):