آیا خودنویس فرصتی برای فکر کردن به وجود خواهد آورد؟

خودنویس از آن وسایلی ست که برای نوشتن با آن باید زمان گذاشت. خودکار و روان نویس نیست که آن را بَرداری و بی هیچ فکر و اندیشه ای آن چه را که در سر داری بر روی کاغذ بنویسی. نوشتن با خودنویس آداب و تشریفاتی دارد: پُر کردن آن، تمیز نگه داشتن آن، بستن در آن بعد از هر بار نوشتن، مراقب نوک آن بودن و زیاد فشار نیاوردن بر آن، شُستن گاه به گاه آن، شرط های نوشتن با خودنویس است. خودنویس، آرام‌نویس است. نمی‌توان با آن تند و سریع نوشت. برای همین به کارِ نوشتن با خط خوش می‌آید. نوک خودنویس را نمی‌توان از هر طرف که دلخواه بود بر روی کاغذ کشید. باید مراقب بود که موقع نوشتن، خط نوشته‌شده یک‌دست و هماهنگ باشد. نازک و کلفت نباشد. کم رنگ و پُر رنگ نباشد. خودنویس بر خلاف خودکار و روان نویس، به نویسنده فرصت فکر کردن می دهد؛ فرصت اندیشیدن.

از این مقدمه  می‌رسم به اصل مطلب و آن فرصتی  است که یک سایت اینترنتی مثل خودنویس  برای تفکر به وجود می‌آورد. چنین سایتی  به خاطر اسم‌اش هم که شده باید این  فرصت را به وجود آورد والا بهتر است خود  را به جای خودنویس، روان‌نویس یا کی‌بُرد بنامد!

حقیقت این است  که سرعت نوشتن و خواندن در اینترنت، فرصت کمی برای فکر کردن به نویسنده  و خواننده می‌دهد و این سمِّ مهلک و معتاد کننده‌ای ست که متاسفانه به رگ تولید کننده و مصرف کننده‌ی نوشته‌های اینترنتی تزریق  می‌شود و به او نشاط لحظه‌ای می‌دهد، اما در نهایت باعث اعتیاد و تخریب  ذهن می‌شود.

فشار اطلاعات تولید‌شده و مطالب عرضه شده در اینترنت به حدی زیاد است که چشم و ذهن، قدرت جذب همه‌ی آن‌ها را ندارند. لذا چشم سرسری می‌بیند و ذهن سرسری می‌گذرد. البته نمی‌توان جلوی جریان پر خروش اطلاعات را گرفت، ولی می‌توان شاخه‌هایی از این شط خروشان را با حجمی کنترل شده به سمت خواننده روان کرد و در کنار خواندن، مجالی هم برای تفکر به وجود آورد.

مهم‌ترین وظیفه‌ی  خودنویس به اعتقاد من نه جمع‌آوری و انتشار انبوه مطالب، که انتخاب مناسب‌ترین و ضروری‌ترین‌هاست. خودنویس باید نوشته‌های مختلف  را به مانند قطعات پازل کنار هم بچیند  و یک تصویر موزون و هماهنگ از آن چه خواننده باید ببیند بوجود  آورد.

هدف خودنویس نباید صرفا تولید  و جمع آوری نوشته برای خواندن باشد؛  باید فرصتی هم برای تفکر به وجود آورد.  

و کاش امکانی به وجود آید که نویسندگان نیز مجال تفکر بیشتر بیابند. اگر سایت‌هایی مانند  خودنویس می‌توانند این امکان را برای خواننده بوجود آورند، برای نویسنده  متاسفانه هیچ وسیله‌ی اینترنتی برای "تولید فرصت" وجود ندارد. شاید اگر نویسندگان به جای تایپ با کی‌بُرد با خودنویس بنویسند این مجال برای آن‌ها هم به وجود آید!