همراهی نمادین مردان با مجید توکلی: اجبار تحقیر آمیز است، چه اجبار به اعتراف چه اجبار به حجاب

تمامی دانشجویان در بند استبداد، افتخار جنبش دانشجویی هستند، چه با لباس زنانه، چه با لباس مردانه. دیدن عکس مردان سرزمینم در این جنبش نمادین اعتراض به اجبار غرور آفرین است اما یادمان باشد این حرکت قرار نیست انتظاری از جامعه سنتی ایران را برای همراهی بطلبد و اگر نشد هم موجب اختلافات درونی شود

شاید آن روز که کسانی به نام عکاس و خبرنگار در خبرگزاری‌های حامی و همراه دولت احمدی‌نژاد، مجید توکلی دانشجوی پلی تکنیک را در قامت لباس زنانه می‌نشاندند تا جنبشی را با انتشار عکس‌ها و خبرهایشان سرشکسته و زمین گیر کنند هرگز به ذهن شان خطور نمی‌کرد که در اندیشه والای دوستان آزادی خواه این دانشجو، پوشیدن این لباس چه به اجبار فرار و چه به اجبار بازجویان، حقارت نیست و فردا در حمایت از او ممکن است، همفکران و همراهانش به شکل او لباس بپوشند تا هم او را تنها نگذارند و هم خنده ای ناگزیر را مهمان لبهای یک جنبش پرامید سازند که به جای سرخورده شدن، به تک تک بازی های نمایشی اعتراف گیری و لباس زنانه پوشاندن کودتا گران می‌خندند. می‌خندند تا غمی به دل خانواده دانشجویی که او را با اشک بدرقه کرده‌اند برای حضور در مراسم شانزده آذر ننشیند.

مجید توکلی در صفحه فیس‌بوکش نوشته بود که تنها برای حضور در مراسم شانزده آذر روانه تهران می‌شود و مادرش با اشک او را بدرقه می‌کند. او با اخیتار و اراده خود برای مبارزه با استبداد و دیکتاتوری به تهران آمد اما با اجبار دیگران در برابر دوربین های کودتاگران نشست و قصه حقارت تمامی کسانی که در این سال‌ها با اجبار وادار به انجام بسیاری از کارهای باورنداشته شده اند را فریاد زد.

اجبار همیشه تحقیر‌آمیز است. چه اجبار به اعتراف گرفتن از زندانیان و چه اجبار به پوشاندن لباس زنانه یا مردانه به تن زندانیان

اما آنچه دشواری این سرشکستگی را برای زندانیان آسان می کند، همراهی مجازی و حقیقی کسانی است که بیرون از زندان به اختیار و اراده خود با در بندان همراه می‌شوند تا نمایش دل‌آزار نهادهای بیمار امنیتی را خنثی سازند.

پس از دادگاه نمایش فعالین سیاسی و پخش اعترافات آنها از تلویزیون، ساختن فیلم‌ها و نوشتن اعتراف‌های مجازی در دنیای اینترنت آسان‌تر از پوشیدن لباس زنانه و انتشار عکس‌های آن در فضای مجازی به نظر میی‌رسید. برای همین پس از آنکه عکس‌های مجید توکلی توسط خبرگزاری‌های فارس و ایرنا و همپالگی‌هایشان در سایت های وابسته منتشر شد، پیشنهاد همراهی با او نیز با احتیاط مطرح  .

باورم نبود این همه مردانی که به موفقیت‌های چشمگیرشان در حوزه‌های مختلف و مرتبط با حوزه های تخصصی سان هم دست یافته‌اند در همراهی با مجید، لباس زنانه به تن کنند تا همپا و همصدای جنبش دانشجویی ایران فریاد زنند:

تمامی دانشجویان در بند استبداد، افتخار جنبش دانشجویی هستند، چه با لباس زنانه، چه با لباس مردانه. دیدن عکس مردان سرزمینم در این جنبش نمادین اعتراض به اجبار غرور آفرین است اما یادمان باشد این حرکت قرار نیست انتظاری از جامعه سنتی ایران را برای همراهی بطلبد و اگر نشد هم موجب اختلافات درونی شود.

در این میان شاید ذکر این نکته نیز بد نباشد که در تمامی این عکس‌ها به نظر نمی‌رسد کسی حجاب اخیتاری را به طعنه گرفته باشد چه در این سال‌های سخت این ساید نخستین بار است در خیابان های تهران و هرجای دنیا، دردهای مشترک، ایرانیان را گرد هم آورده است. چه آنان که به حجاب باور دارند و چه آنان که سال‌ها بی هیچ باوری مجبور به رعایت پوشش اجباری شده‌اند، همگی در کنار هم می‌ایستند و آزادی را فریاد می زنند. بر این اساس در کنار دفاع از مجید توکلی این شعار ساده نیز به چشم می‌آید: «اجبار تحقیر است و نه پوشش و حجاب«.

به عنوان یک زن می دانم به قامت مردانه در آمدن برای خود من دشوار است لذا اعتراض نمادین و بزرگوارانه مردان دنیای مجازی را در برابر نمایش اخیر خبرگزاران دولت تا همیشه قدر می دانم.

Subscribe to comments feed نظرات (0 نوشته شد):