خاطرات یک سایت یک روزه

شاید هیچ‌کس نداند که زدن کلید سایت سر ساعت مقرر چقدر سخت و گاهی غیرعملی است!

دیروز صبح، ساعت ۳ بعد از نیمه‌شب...بیدار شده‌ام و دارم با طراح و کدنویس سایت گپ می‌زنم. از یک طرف می‌خواهم اخبار دانشگاه را دنبال کنم و از سوی دیگر به کار سایت برسم.

احساس پدری را دارم که دارد پشت اتاق زایمان عقب و جلو می‌رود و توجهی هم به علامت «سیگارنکشید» نمی‌کند.

یاد راه‌اندازی سایت قلم‌سبز می‌افتم. آن زمان هیچ تجربه‌ای نداشتم...

یاد آن چند شب و روزی می‌افتم که درگیر سایت تهرانشهر بودیم. سینا مطلبی از دستم کباب بود.

اما این بار کار فرق می‌کند. نشسته‌ام و هر از گاهی با یکی از بچه‌های ایران تماس می‌گیرم تا ببینم اوضاع از چه قرار است. 

...

ساعت ۸ است و علی آمده روی خط و دارد نجاتم می‌دهد. سامان دادن کار در این مرحله با علی سامانی است...

هنوز «یوزرنیم»ها را نمی‌توانیم کامل کنیم...

...

فرق خودنویس با دیگر سایت‌ها و وبلاگ‌ها این است که که اعضا صاحب آن هستند، و در نهایت، اعضا دبیرانش می‌شوند. یعنی چه؟ یعنی این یک سایت «شهروند روزنامه‌نگاری» است و اگر بر پایه اصول روزنامه‌نگاری کار کنیم، همه‌مان راضی خواهیم بود! 

یکی از رفقا معترض بود که اگر قرار است اصول را رعایت کنیم و محدودیت به همان حفظ اصول است، تو آنجا چه کاره هستی؟ هیچ! من فقط خدمتکار این مجموعه هستم، نه بیشتر، نه کمتر.

...

ساعت ۵ بعد از ظهر مشکل پادکست را داریم حل می‌کنیم...بر و بچه‌های مجری سایت واقعا خسته شده‌اند...علی دارد از خستگی هنگام چت کردن وا می‌رود...مریض است...من رسما مرده‌ام...باید کارتون روزآنلاین را بکشم...مغزم نمی‌کشد...از مسعود بهنود و حسین باستانی می‌پرسم که تیتر اصلی چه خواهد بود؟ حسین باستانی خیال می‌کند که شوخی‌ام گرفته...به خدا شوخی نمی‌کنم! از ۳ صبح درگیر سایت بوده‌ام...سایت بعد از ظهر منتشر شده، و باید بنشینیم اشکالات فنی را بالا و پایین کنیم...هنوز بعضی از خبرها، تولیدی اعضا نیست! خب معلوم است که نیست! تازه فضایی ایجاد شده که هر کسی از هر حوزه‌ای دوست داشته باشد می‌تواند وارد شود و گوشه‌ای از کار را بگیرد...

...

ساعت ۱۱ شب است و مغزم گریپاژ کرده...اما خوشحالم. کاری گروهی را با گروهی کوچک آغاز کرده‌ایم، و روی کمک همه وبلاگ‌نویسان و شهروند روزنامه‌نگاران حساب می‌کنیم...می‌خواهیم همه با هم کار کنیم. تازه‌نفس‌ها حتما به از نفس افتاده‌هایی چون من می‌توانند کمک کنند...

...

ساعت ۱۲ است. ۲۱ ساعت، خواب و بیداری...صمد بهرنگی کتابی با چنین نامی نداشت؟ نه، چیز دیگری بود...

Subscribe to comments feed نظرات (5 نوشته شد):