پیامبران راستین و پیامبران دروغین

آقای نگارش عزیز! یکی از مشکلات اصلی بی دینان با بسیاری از دینداران این است که برخی از دینداران دین را به امری شخصی و فردی تقلیل می دهند. غالباً وقتی بی دینان از دین صحبت می کنند منظور همان دینی است که در گستره تاریخ بشری وجود داشته و بسیار بسیار فراتر از امری شخصی و انفرادی است نیازی به ارائه دلیل نیست تنها به تاریخ ادیان و پیامبران نگاه کنید. هر گردویی گرد است اما هر گردی گردو نیست, دین یکی از عوامل بدبختی و فلاکت انسانهاست اما تمام علتها نیست و علتهای دیگری هم وجود دارد برای همین شما نمی توانید به اسم اینکه مردمان بی دین فلان کشور بدبخت هستند استدلال کنید بدبختی ارتباطی به دینداری ندارد. سوم اینکه آنچه که شما به نام دین (مذهب شینتو) در ژاپن نام می برید بیشتر یک مسلک اخلاقی است تا دین به معنای رایج آن,ضمن اینکه همین دین هم مشکلات بسیاری برای معتقدان به آن پدید می آورد.لازم نیست حتماً فردی یا مردم دیندار را در نهایت بدبختی و فلاکت ببینیم تا بگوییم دین مضر است.مشکل اصلی دین رضای گرامی این است: تنها تفاوت اثر گذار بین انسان و حیوان در داشتن عقل است؛(اینکه انسان خود آگاهی دارد و می تواند بر اساس عقل و( منطق که همان نمود و کارکرد عقل است) مسائل را بسنجد و خوب بد رااز هم تفکیک کند دین به طور مشخص باوری است که دلیلی برای صحت و سقم آن وجود ندارد و آورنده دین (که حتی می تواند خود شخص برای خودش باشد) بدون ارائه دلیل منطقی از مردم می خواهد به صحت گفته های او ایمان بیاورند. توجه داشته باشید که این اساساً تعریف ایمان است و اگر دلایل منطقی برای درستی و صحت امری وجود داشته باشد آن موضوع دیگر در حیطه دانسته های بشری قرار می گیرد و دیگر دعوت کردن برای ایمان آوردن به امری که دلیل منطقی برای آن وجود دارد امری بی معنا و لغو است.بنابراین دین مشخصاً زایل کننده عقل بشری و محدود کننده آن است (بنا بر تغریف آن نه بر اساس نظر من یا شما).به نظر می رسد آنچه که مورد نظر شماست اخلاق است نه دین و اینکه دین می تواند پشتوانه اخلاق باشد. اخلاق امر ی مستقل از دین است و بدون دین و قبل از دین هم در حوامع بشری وجود داشته. اما اینکه بر اساس موهوماتی به نام دین (موهوم به این خاظر که دلیلی برای صحت گزاره های دینی وجود ندارد بلکه برعکس دلایل بسیار ی برای عدم صحت آنها وجود دارد)بخواهیم پشتوانه ای برای تحکیم هر چه بیشتر اخلاق درست کنیم تصدیق می فرمایید که خلاف عقل است و نیازی به ارائه دلیل نیست. نهایتاً اینکه بله دست می فرمایید که دخالت ایدئولوژی در حکومت منجر به شر و آسیب می شود اما توجه بفرمایید که این امر ربطی به نامیمون بودن دین ندارد. ضمن اینکه دین هم در واقع یک ایدئولوژِی است که بر پایۀ جهان بینی الهی بنا شده (بر خلاف جهان بینی ماتریالیستی کمونیسم)و نه جهان بینی دینی و نه ایدئولوژی برخاست از آن دلیل و منطقی برای صحت خود ارائه می کنند.

ممنون از لطفت،
نه، نه با اما و اگر. اما با توجه به این امر که این به تجربه به تو ثابت شده است و نه به دیگری. مثلاً از تجربهٔ شخصی من این تفکیک پیامبران راستین و دروغین و اصولاً چنین تعبیری از «پیامبران» بیرون نمی‌آید چون من هیچوقت پیامبری نداشته‌ام که از نوع راستین باشد یا دروغین. خب این نقد نوشته را مشکل می‌کند چون برای این کار لازم است من بیوگرافی تو را مطالعه کنم تا ببینم با چه شکلی به تجربهٔ شخصی به این تعبیر رسیده‌ای!
پس شاید بهتر باشد به جای نقد، تعبیر خودم را مطرح کنم.
تاریخ بشریت با خشونت و مقابله و جنگ و خونریزی عجین شده است. تفکر مدرن که فردیت فرد را محترم می‌دارد، خود به خود نقش «پیامبری» را به فردیت فرد محول کرده است. امید -هنوز دوردست- این تفکر مدرن این است که خشونت و مقابله و جنگ و خونریزی جای خود را -در واقع نقش خود را- به دیالوگ و سازش و همزیستی آزادانه در چارچوب یک قرارداد اجتماعی بسپارد. قراردادی که میان شهروندان «پیامبر» بسته می‌شود. اما خود این سیستم مدرن «خودی و غیر خودی» دارد. غیر خودی، عاملان و پیروان اندیشه‌های تمامیت خواه هستند که در اولین فرصتی که به دست بیاورند -یا در دست داشته باشند- تمامی حقوق شهروندی را پایمال می‌کنند. سیستم مدرن، یا اندیشه‌هایی که به چنین سیستمی منتهی می‌شوند، باید از خود در مقابل این مرتجعان دفاع کنند. این کشمکش از دیدگاه تاریخی چیزی جدا از خشونت و مقابله و جنگ و خونریزی همیشگی تاریخ بشریت نیست. نفی خشونت یک اندیشهٔ‌ خام و پوپولیستی است، مگر اینکه به عنوان محملی برای ترویج اندیشه‌های مدرن به کار گرفته شود. به عنوان تاکتیک و نه استراتژی. بهرحال برای اِعمال خشونت لازم نیست که حتماً مسلح شد. اسلحه‌ها هر روز در پادگان‌ها روغن‌کاری می‌شوند. اما اِعمال قدرت -و نه لزوماً خونریزی- از حوزهٔ کنش‌های اجتماعی کنونی ما خارج نشده است.
آلبرت انشتین در آستانهٔ به قدرت رسیدن هیتلر به امریکا رفت و در آنجا ماندگار شد. این پیامبر راستین با خشونت مخالف بود. ولی مخالفت با خشونت آسان است وقتی مشکل امنیت تو را کس دیگری رتق و فتق کرده باشد.
انشتین که خود از عوامل اصلی پیدایش پروژهٔ‌ مانهاتان بود (با متقاعد کردن دولت امریکا که آلمان در صدد تولید بمب اتم است و قادر به این کار هم هست) در مورد «خشونت» همان بی‌میلی و واقع بینی، همان دوگانگی را داشت که هرکسی که پوپولیست و «پیامبر دروغین» نباشد خواهد داشت.