دو سالگی خودنویس

برای تبریک سال‌روز تولد یک رسانه، معمولاً از جملات کلیشه‌ای مانند بر شمردن محاسن آن رسانه و آرزوی ادامه‌ی کار آن تا سال‌های سال استفاده می‌شود. به‌غیر از این، گاه به نقاط ضعف رسانه نیز اشاره می‌شود با این امید که در سال بعد شاهد این ضعف‌ها نباشیم. فردای روز تولد نیز، موضوع تولد در آرشیوْ بایگانی می‌شود و رسانه –شاید با تغییراتی در شکل و محتوا- هم‌چنان به کار خود ادامه می‌دهد. به بیان دیگر روز تولد یک رسانه، روزی است مانند سایر روزها با این تفاوت که می‌توان در این روز به ارزیابی کار یک سال گذشته پرداخت و با نگاه دوست‌داران و منتقدان آشنا شد و تغییرات عمده را برای نشان دادن رشد رسانه در این روز انجام داد و با ابراز خوشحالی از مسیر طی شده و نگاه به آن، با امید بیش‌تر حرکتِ رو به جلو را ادامه داد. به همین جهت روز تولد یک رسانه روز پُر کاری است، و تلاشی که در این روز و روزهای قبل از آن صورت می‌گیرد اگرچه باعث خستگی می‌شود اما نشاط‌آور است.

در روز تولد، آن‌چه باعث شادی اصحاب رسانه می‌شود، رشد رسانه است. این رشد مانند رشد انسان، شکلی و محتوایی است. اگر این رشد صورت نگرفته باشد، آن رسانه بیمار بوده است، یا مشکل ژنتیکی داشته است، و این نه تنها باعث خوشحالی گردانندگان آن نمی‌شود بل‌که یادآوری روزهای گذشته، عذاب‌آور خواهد بود. گاه رسانه‌های رشدنیافته، خود را فریب می‌دهند و صِرفِ بودن و ماندن‌شان را کافی می‌دانند و به سال‌هایی که زنده بوده‌اند می‌نازند و افتخار می‌کنند. ما در طیِّ چند دهه‌ی گذشته نشریاتی را دیده‌ایم که سال‌های سال به دلایل مختلف درونی و بیرونی افتان و خیزان، با عذاب بسیار منتشر شده‌اند و اگرچه نمرده‌اند و تعطیل نگشته‌اند اما زندگی با نشاطی هم نداشته‌اند و رشد چندانی هم نکرده‌اند و حتی به جای پیش‌رفت، پس‌رفت داشته‌اند ولی هرطور بوده خود را حفظ کرده‌اند به این امید که شاید فردا شرایطْ بهتر شود و زمینه‌ی رشد فراهم گردد. این نشریات بیش از آن که مشکل درونی داشته باشند با مشکلات بیرونی روبه‌رو بوده‌اند، به عبارتی محیط زندگی، باعث عقب‌ماندگی آن‌ها شده است.

اما برخی رسانه‌ها از همان ابتدا دچار مشکل ژنتیکی و ساختاری هستند و امکان رشد ندارند. این‌ها گاه نیامده می‌روند و اگر هم بمانند، نقش و اثر چندانی در مخاطبان خود ندارند.

خوش‌بخت رسانه‌هایی هستند که هم از نظر ژنتیکی سالم‌اند و هم در محیط آزاد امکان رشد دارند. وسایل مدرن و امکانات رفاهی در اختیارشان هست و می‌توانند به‌طور سالم بزرگ شوند و به جایی برسند که هم‌طرازان آن‌ها رسیده‌اند. روز تولد چنین رسانه‌هایی البته خوشحال‌کننده است چرا که انسان رشد موزون را در آن‌ها می‌بیند.

بدبخت رسانه‌هایی هستند که از نظر ژنتیکی سالم‌اند و در محیط آزاد هم زندگی می‌کنند اما آگاهانه در مسیر غلط گام می‌نهند و به بیراهه می‌روند. بر سر راه آن‌ها دره‌های عمیق هست که امکان دارد در همان جوانی باعث مرگ‌شان شود. روز تولد چنین رسانه‌هایی اگرچه شادی‌بخش است اما با دلهره‌ی فردا همراه است و دادن تذکر و اشاره به مسیر غلط شاید آن‌ها را بیدار کند و مانع مرگ زودرس یا بدتر از آن نقص عضو دائم‌شان گردد.

آن‌چه در این دو سال در خودنویس دیده‌ایم، ژنی سالم و محیطی مناسب برای رشد بوده است. این رسانه نشان داده است که تربیت‌پذیر است و اگر هم اشتباه کند قدرت تصحیح خود را دارد. اصحاب آن با رسیدگی دائم، این رسانه را به خوبی بزرگ می‌کنند و به نظافت و سالم بودن محیط رشد آن توجه کافی دارند. این رسانه به آن‌چه باعث رشد و تعالی اوست نزدیک می‌شود، و تلاش می‌کند از ناباب‌ها دور بماند. البته از همان بدو تولد، این رسانه مورد حسادت رسانه‌های تنگ‌نظر بوده است؛ رسانه‌هایی که گاه خود عیب و ایرادهایی داشته‌اند ولی سعی می‌کرده‌اند آن عیب و ایرادها را به شکلی تصنعی بپوشانند. لذا با بدگویی از این رسانه‌ی نوپا و نادیده گرفتن و بی‌اهمیت شمردن آن سعی در خوار و خفیف کردن‌اش داشته‌اند ولی خودنویس توانسته است با صبر و تحمل و برخورد متین، کار خود را پیش ببرد و هم‌چنان از این رسانه‌ها و بخصوص نویسندگانی که به هر دلیل نسبت به این رسانه دچار سوءتفاهم هستند انتظار داشته باشد که به‌جای خصومت پیدا و پنهان، همکاری و همزیستی مسالمت‌آمیز را -ضمن رقابت سالم که می تواند شدید هم باشد- بپذیرند.

امیدوارم خودنویس بتواند سومین سال زندگی‌اش را هم به خوبی بگذراند و با قدر دانستن موقعیت مناسب و شرایط خوبی که دارد، زیر نظر گردانندگان پر تلاش‌اش به شکلی موزون و شایسته رشد کند.

Subscribe to comments feed نظرات (2 نوشته شد):