پیرامون مقاله علی افشاری

علی افشاری فعال سیاسی و روزنامه‌نگار ساکن واشنگتن در جهت توجیه مداخله نظامی غرب مقاله ای با عنوان:«دخالت بشر دوستانه و تحولات لیبی» نوشته که دارای اشتباهاتِ نظری بسیار است. او مدعی شده که: «در دنیای کنونی عصر استعمار سپری شده است». در این یادداشت به بررسی این مدعا خواهم پرداخت.

افشاری بدون توضیح مدعای خود؛ بدون این که لازم بداند که توضیح دهد از چه زمانی عصر استعمار سپری شده است می خواهد تا نظر او را بپذیریم.

باید از افشاری پرسید که وضعیت اشغال زمین‌های فلسطینی توسط دولت اسراییل در شرایطی که چهار ملیون شهروند فلسطینی قادر نیستند به سرزمین خود بازگردند مصداق چیست؟ در زمانی که دولت فلسطین خواستار به رسمیت شناخته شدن این دولت است و اکثر دولت‌ها در انتخابات دمکراتیک رای به پذیرفته شدن این کشور در سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی سازمان ملل متحد هستند دولت آمریکا با خواست مشروع یک ملت برای استقلال مخالفت می‌کند و کشورهایی را که به پذیرفته شدن فلسطین در این سازمان رای مثبت داده‌‌اند را تهدید می‌کند و عمل آنها را شرمانه و می‌داند. 

آیا تداوم وضیت اشغال؛ شهرک سازی؛ ساخت دیوار و قطع رابطه ساکنان غزه با جهان خارج مصداق استعمار نیست؟ آیا حمایت یک جانبه دولت آمریکا از خواسته های سیاست‌مداران دست راستی اسراییل و مخالفت با نظر جامعه جهانی مصداق استعمار نیست؟

دولت چین سال‌ها است که تبت را به اشغال خود در آورده و رهبر معنوی این ملت دالای لاما را به سرزمین خود راه نمی‌دهد و حاضر به گفتگو و سهم دادن به مخالفان تبتی نیست. آیا اشغال تبت مصداق استعمار نیست؟

دولت هند با حضور نظامی خود مانع برگزاری همه‌ پرسی در مناطق اشغالی کشمیر است و به رغم مخالف مردم کشمیر از باقی ماندن در قلمرو هند با این خواست مبارزه می کند. آیا اشغال نظامی کشمیر مصداق استعمار در عصر حاضر نیست؟

اگر دوران استعمار به سر آمده پس چرا آمریکا بر علیه دولت قانونی مصدق کودتا کرد تا شاه دست نشانده فرصت بیابد تا احزاب سیاسی را سرکوب کند؛ وزیر خارجه دولت ملی دکتر فاطمی را اعدام کند و جلوی هرگونه اصلاحات ساختاری را بگیرد تا متحجرترین نیروهای مذهبی بتوانند در خلاء ناشی از سرکوب نیروهای مترقی همراه با خمینی انقلاب کنند؟ پس از پنج دهه وزیر خارجه ایالات متحده به دلیل طراحی و اجرای کودتا علیه دولت مصدق از ملت ایران عذرخواهی کرد اما ما هیچ‌وقت نپرسیدیم که آیا درد و زنج ده‌ها زندانی سیاسی و قربانیان دو نظام دیکتاتوری هم با این دلجویی شفاهی پاک خواهد شد؟

به ادعای علی افشاری می‌توان از زوایای مختلف پاسخ گفت؛ مثلا می‌توان گفتمان پسا استعماری و محصول فکری ده‌ها نویسنده و فیلسوف معاصر را در مورد تداوم استعمار نوین مطرح کرد و یا از رنج ملت‌های تحت ستم و رابطه نابرابر مرکز پیرامون گفت اما در این مجال تنها با ذکر این مدعای مقاله می‌خواهم به رسم نامیمون بدون پشتوانه صحبت کردن افشاری اعتراض کنم. افشاری که سال‌ها است در محیط‌های دانشگاهی ایران و آمریکا حضور داشته به خوبی می‌داند که هر گاه نویسنده مدعای مناقشه برانگیزی را مطرح می‌کند باید نظر خود را با استناد به واقعیات و معلومات و یا یافته های سایر محققان اثبات کند. ادعای بدون پشتوانه افشاری بخشی از پروژه او در توجیه مداخله بشردوستانه/نظامی برای گسترش دمکراسی با بمب و موشک‌های آمریکایی است.

لینک مقاله علی افشاری
-------------
مطالب بلاگستان و کلیه مطالب رسیده از اعضا، معرف دیدگاه شخصی نویسندگان است.

Subscribe to comments feed نظرات (0 نوشته شد):