کفرگویی به مثابه حقوق بشر

بعد از مدت ها اخبار نگران کننده، از دست اخباری که نشان می‌داد کشورهای واپس‌گرایی چون پاکستان با جلب حمایت دست راستی‌های اروپایی و امریکایی، موفق به انتشار اعلامیه‌هایی از سوی مجمع عمومی سازمان ملل متحد در محکومیت «توهین به مذاهب» شده بودند، این بار اخبار مسرت بخشی از کمیته حقوق بشر سازمان ملل متحد شده می‌شود: 

مطابق تصریح این کمیته، حق کفرگویی و توهین به اعتقادات دیگران، جزو حقوق بشر است. این کمیته می‌گوید قوانینی که کفرگویی را محکوم می‌کنند در تناقض با قوانین جهانی حقوق بشر است.  این کمیته از ۱۸ متخصص تشکیل شده است که قوانین کشورها را با منشور جهانی حقوق بشر، میثاق بین المللی حقوق شهروندی و سیاسی ICCPR و دیگر حقوق پایه ای بشر انطباق می‌دهند. بر خلاف اعلامیه های پر سروصدای شورای حقوق بشر که بار قانونی ندارند، نظرات این کمیته در حقیقت تفسیر کننده میثاق های بین المللی در رابطه با حقوق بشر است و برای ۱۵۶ کشور عضو، الزام آور است.

در کشوری چون ایالات متحده امریکا با اکثریت مسیحی، پرسش منطقی همیشه این باید باشد که چطور اکثریتی از «حرف» های یک اقلیت این طور خون شان به جوش می‌آید؟ اگر به واقع اینطور که آنها می‌گویند، اکثریت‌اند، نباید نگرانی از به قدرت رسیدن بی خدایان داشته باشند. واقعیت این است که مذهب و دین، در تمام تاریخ ابزار سلطه بشر بر بشر بوده‌اند، هیچ کسی برای رضای خدا تلاش نمی‌کند. با رشد کهکشانی بی‌مذهبی در همه جهان، طبقه مستقر نسبت به از راه رسیدن گروهی احساس خطر کرده و برای همین در عین اکثریت بودن، نگران مورد توهین قرار گرفتن است! امری که همیشه در دموکراسی‌ها، برای اقلیت‌ها یک موضوع و معضل است. در دموکراسی ها همیشه قرارداد‌هایی در نظر گرفته می‌شود که اقلیت‌ها حقوق اساسی‌شان را به بهانه توافق اکثریت از دست ندهند، پس تصریح اینکه توهین به مذاهب، حق بشری همه است، منطقی‌تر است تا تصویب اعلامیه‌هایی در تقبیح اقلیتی که اکثریتی را مورد تمسخر قرار می‌دهند. مثل اینکه اکثریت، خیلی هم از جایش مطمئن نیست که این قدر نازک دلی به خرج می‌دهد.

Subscribe to comments feed نظرات (0 نوشته شد):