آیا سرکوب عامل فروکش جنبش است؟

مراسم تشییع پیکر ناصر حجازی فرصتی بود تا ببینیم کسانی که برای بدرقه این قهرمان ملی در ورزشگاه آزادی حضور پیدا کرده  بودند با سردادن شعارهای سیاسی یاد و راه او را گرامی داشتند. شاید این تجمع با شکوه و سر دادن شعارهای ضد حکومتی تلنگری باشد به تحلیلگرانی که مهم ترین عامل فروکش کردن اعتراضات (جنبش سبز) را سرکوب دولتی می‌دانند.

اولا می‌توان از تجمع اخیر به این نتیجه رسید که معترضان اگر بخواهند می‌توانند و اگر حکومت‌های استبدادی با سرکوب می‌توانستند جلوی اعتراضات سیاسی را بگیرند که هیچ انقلابی پیروز نمی‌شد. به بیان دیگر سرکوب و حذف و تشکیل حکومت پلیسی ماهیت نظام‌های استبدادی در مصر تونس لیبی سوریه یمن رومانی و ایران است و اصلا جنبش سیاسی در برابر نظام‌های سرکوبگر ایجاد می‌شود. اتکا به عامل سرکوب یک راه فرار برای مخفی کردن ضعف تئوریک در تحلیل جنبش است - و در عین حال به این معنی نیست که سرکوب یکی از عوامل فروکش اعتراضات نبوده.

جنبش تا امروز از جانب روشنفکران به شکل شعارهای سلبی مطرح شده. ما گفتیم «مرگ بر دیکتاتور» جنبش باید قادر باشد تا اهداف خود را مشخصا تعریف کند. اهدافی مانند کرامت انسانی، حقوق مساوی، بهبود وضعیت حقوق بشر و شعار هر شهروند یک رای، می‌تواند نمونه‌ایی از اهداف یک جنبش باشد.

دو مشکل دامن‌گیر جنبش شده. اولا سلطه گفتمان اپوزیسیون وفادار به رژیم که در نامه‌های سرگشاده آقایان محمد خاتمی و محمد نوری زاد تجلی یافته.

دوم برابر دانستن انقلاب و خشونت. تصور غلطی وجود دارد که از دل هر انقلابی یک خمینی بیرون خواهد امد.

Subscribe to comments feed نظرات (1 نوشته شد):