سه‌شنبه‌های اعتراض؛ حرکت به سمت جلو یا چرخش درمدار بسته؟

سومین سه شنبه اعتراضی که مصادف با شب چهارشنبه سوری بود نیز آمد و رفت و همان طور که تصور می‌شد عده‌ای که دقیقا نمی‌دانیم چند نفر بودند درمیان جو امنیتی شدید تهران و سایر شهرها به خیابان‌ها آمدند. سه‌شنبه‌های اعتراضی را از دوجنبه می‌توان بررسی کرد:

۱-آمادگی حکومت و اذعان به اینکه به دلیل اعلام زمان حرکت‌های اعتراضی درشبکه‌های اجتماعی باعث می‌شود که حکومت با آمادگی کامل به میدان بیاید و توان حرکت را از معترضان بگیرد.

۲-تلاش اصلاح طلبان برای مهار حرکت اعتراضی و جلوگیری از رادیکالیزه شدن حرکت. اصلاح‌طلبان درقالب شورای هماهنگی راه سبز امید به طور ضمنی از معترضان خواستند دراین سه شنبه‌های اعتراضی از دادن شعارهای رادیکال و تلاش برای سرنگونی حکومت خودداری نمایند.

این دو پارامتر را که کنارهم بگذاریم می‌توانیم از خودمان بپرسیم که این حرکت‌های اعتراضی به کجا خواهند رفت ؟ از طرفی حکومت به خوبی می‌تواند حرکت‌ها را کنترل کند و مانع گسترش آن برای رسیدن به نتیجه نهایی بشود. از طرف دیگر اصلاح‌طلبان بشدت نگران آسیب خوردن به پایه های نظام هستند. آنها می‌خواهند نظام بماند و مردم هم درقالب شعارهایی که آنها می‌خواهند باقی بمانند. مساله‌ای که به هرصورت بسیاری با آن مخالف هستند. پرسشی که بی‌پاسخ می‌ماند این است که نفس اینگونه حرکت اعتراضی کاملا پیش‌بینی شده با مهار از سوی اصلاح‌طلبان ممکن است در گذر زمان به سمت فرسایشی شدن پیش برود. ممکن است این جو امنیتی و این اعتراضات پراکنده آنقدر یکنواخت بشوند که دیگر بسیاری از فرط تکرار تمایلی به دنبال کردن آنها نداشته باشند. شاید بهتر باشد از خودمان بپرسیم سه شنبه‌های اعتراض حرکتی به سمت جلو هستند یا فقط چرخشی درمدار بسته  و بدون رسیدن به هدفی مشخص؟

Subscribe to comments feed نظرات (2 نوشته شد):