در روزهای اخیر با داغ شدن بحث رفتن به فاز دوم خودنویس، بسیاری از اعضا نگرانی‌های خود را بابت سانسور و کنترل نظرها و نوشته‌های‌شان ابراز کرده‌اند. طبیعتا اگر بر اساس منطق ایرانی رسانه به مساله نگاه کنیم، می‌توانم حق را به این دوستان بدهم. یکی از اشکال‌های کلی کار بسیاری از ما این است که وقتی رسانه‌ای را با آداب غربی راه می‌اندازیم، می‌خواهیم با روش مدیریتی «هیاتی» اداره‌اش کنیم و قواعد ناکارآمد سنتی خودمان را به آن تحمیل کنیم. تعارف که نداریم، شهروند روزنامه‌نگاری پدیده‌ای نو است و کاملا غربی، اما این امکان را داریم که برای کار رسانه‌ای فارسی زبان از آن استفاده لازم را ببریم. کامنت گذاری طبیعتا برای بسیاری از ما پدیده‌ای جدید است. لطفا تعداد رسانه‌های بزرگ آنلاین فارسی زبان که امکان کامنت‌گذاری را به مخاطبین می‌دهند را برشمارید. و از آن مهم‌تر، رسانه‌هایی که کامنت‌های انتقادی را منتشر می‌کنند. طبیعتا با مرور کامنت‌های رسانه‌های سیاسی، به تعداد کمتری از آنها برخواهید خورد که تحمل مخالفت را داشته باشند. اما چرا کامنت و نظر اهمیت دارد؟ رسانه‌های امروزی، ابزارهای حرف زدن یک‌طرفه نیستند و نویسنده و رسانه، با مخاطبانش وارد گفتگویی دوطرفه می‌شود. با این حال، شما این حق را دارید که با کسی حرف بزنید که آداب قابل قبول گفتگو را بپذیرد. شما با کسی که به شما دشنام می‌دهد نمی‌توانید گفتگویی سالم داشته باشید. شما از فلسفه بگویید و طرف هم رسما بدون توجه به حرف‌های شما، بخواهد اعضا خانواده‌تان را «آباد» کند. در بررسی ساز و کارهای منطقی کردن رابطه سایت و نویسنده با مخاطب، می‌توان الگوی مناسبی پیدا کرد. یکی از منطقی‌ترین الگوها، «شیوه‌نامه» (۱) سایت روزنامه گاردین انگلستان است. سایتی که روزانه میلیون‌ها نفر بازدید کننده دارد و هزاران کامنت می‌گیرد. دست اندرکاران گاردین توضیح می‌دهند که دریافت نظر مخالف و انتقادی برای‌شان اهمیت زیادی دارد. اما اینکه بتوان اهانت و حمله شخصی به نویسنده را تحمل کرد، حرف دیگری است و از آداب گفتگو به دور است.